۱۳۹۵/۰۷/۰۶ بارستینـــ . |

سكوت كرده ام كه دم نزنم. سالهاي زياديست كه سكوت كرده ام. كه سكوت را انتخاب كرده ام، كه فقط بگذرد. روزها و ساعتها بگذرد، از من - از تو ... بايد از يك جايي به بعد ياد گرفت كه درد ها را دفن كرد، پرتش كرد به قعر چاهي كه انتها ندارد و خودش را بزند به فراموشي. سرش را به ديوار بكوبد و با رويارويي مداوم مقابله كند. خودش را مجبور كند كه فراموش كند كه دم نزند، كه سكوت كند. حتي اگر هنوز كه هنوز است از آن تلاطم درون درحال فروپاشي باشد. بايد ياد بگيرد كه تظاهر كند آرام است، تظاهر كند نميبيند، تظاهر كند در دنياي روزمرهء معمول خودش غرق است. اما چيزي نگويد. ميگذرد، روزها و سالهاي پس از اين هم ميگذرد و من دوباره همه چيز را به رو ميكشم و آزار ميدهم. هيچ اتفاقي را نميشود جبران كرد، هيچ دردي را نميشود فراموش

دورترين نشانه ها را به من داشت. هرچه مرور ميكردم، هرچند بار ديگر كه از ابتدا شروع ميكردم خودم را دورتر و محوتر ميديدم. دقيقا مسئاله اين بود كه اصلا "من"ي در آن قالب جايي نداشت. يكباره با تمام حجوم حس هاي نفرت و حسرت و فراموشي و خشم روبرو شدم، خودم را انداخته بودم روي زمين و جفت پا با عصابنيت رويش ميپريدم و فرياد ميزدم؛ چرا ؟ چرا؟ چرا؟ حالا ... آرام كه نه، اما ساكت گوشه ايي كز كرده ام و پاهاي يخ زده ام را بهم فشار ميدهم و سيگار را عميقتر ميسوزانم .. درون سرم هنوز بلوايي برپاست، اما صدايي ندارد مثل تصوير متحركي از جنگ و آشوب است كه صدايش را قطع كرده باشند.. براي نجات خودم از اين حال و از اين ابتداي افسردگي تواني ندارم، روزهاست كه مدام در حال فروپاشي يكي پس از ديگري هستم.. ديگر دارم فراموش